— Buenos días
— Buongiorno, signore.
— Quiero cambiar estos euros españoles por euros italianos...
— Mi scusi, ha detto che vuole cambiare euri spagnoli per euri italiani? Ma non è possibile...
— ¿Que no es posible? Claro que es posible... Tenga 20 euros españoles y deme 20 euros italianos.
— Vuole che io gli dia 20 euri italiani per i suoi 20 euri spagnoli?
— Exacto.
O empregado italiano pensa que o viaxeiro español é un demente. Non quere problemas no traballo. Troca unha nota de vinte euros por outra.
— Va bene cosí? —pregunta o empregado italiano cun sorriso.
— Muy bien, gracias. ¿Ve cómo es fácil entenderse cuando hay voluntad? El resguardo, no lo olvide...
O italiano ve que o español lle acena para un scontrino. Fai unha operación de cambio de moeda no computador para que lle saia un comprobante. E no comprobante di que o cambio que lle ha dar é 19,74 euros... Mais o empregado está aínda máis convencido de que non vai xogarse o posto de traballo e pensa que xa porá el os 26 céntimos do seu bolso.
— Arrivederci, signore.
Tres horas máis tarde, o diálogo repítese en Eslovaquia, no aeroporto de Bratislava:
— Buenos días
— Dobrý deň, hovorite anglicky? [=Bo día, fala inglés?].
— Quería que me cambie estos euros españoles por euros eslovacos...
O caso do español demente chega a saír nos xornais de media Europa. Dedícase a trocar euros dun país en outro. Chegan a lle facer unha entrevista onde el explica:
— Equivócanse, eu non colecciono notas, colecciono comprobantes de cambio de moeda de todos os aeroportos.
© Frantz Ferentz, 2012
0 comentários:
Enviar um comentário